Knowledge Management Bangkok Weekly

Knowledge ‘s blog for everybody in MIT Bangkok and everybody

เขียนจากประสบการณ์ # 7 กฎหมายคอมพิวเตอร์

เขียนจากประสบการณ์ # 7  กฎหมายคอมพิวเตอร์
เขียนโดย  นายธรรมรัฐ  พุแค รหัส 49233315 (WU MIT-11)
วิธีแก้ไขปัญหาจากการใช้งานระบบเครือข่ายที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ นั้น สามารถนำมาเป็นต้นแบบเพื่อวิเคราะห์ปัญหาเบื้องต้นให้กับหน่วยงานอื่นได้  ทั้งนี้ จะขึ้นอยู่กับประสบการณ์และความเชี่ยวชาญของผู้ดูแลระบบ ….

ในระยะเวลาเกือบ 1 ปี ที่ผ่านมา มีงานสัมมนาเกี่ยวกับ พรบ.ว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550  จัดโดยหลายหน่วยงานที่ได้นำเรื่องนี้มาเป็นหัวข้อการจัดสัมมนา เรียกได้ว่ามีงานนี้ทุกเดือนหรือทุกสัปดาห์  ผมเองนอกจากจะถูกส่งไปเข้าร่วมสัมมนาทั่ว ๆ ไปแล้ว ยังต้องไปเข้าหลักสูตรที่อบรมการจัดเก็บข้อมูลจราจร หรือ หลักสูตรที่เป็นเทคนิคเฉพาะ  เนื่องจากต่อไปนี้ต้องบอกได้ว่าผู้ใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ในหน่วยงานไปเว็บไซต์แล้วใดแล้วถูกถามหรือเกิดเรื่องเมื่อใดผมต้องมีข้อมูลให้ตรวจสอบ  …  ความจริงแล้วเรื่องแบบนี้ผู้ดูแลระบบทุกคนคงทำกันเป็นประจำอยู่แล้ว เรียกว่า  เป็นการตรวจสอบ หรือ Monitoring เพียงแต่ว่าเป็นการกระทำโดยไม่มีกฏหมายเข้ามาเกี่ยวข้อง  บางครั้งก็ถูกตำหนิว่าการ Monitoring ของผู้ดูแลระบบเป็นการละเมิดสิทธิ์ของผู้ใช้งาน  มาถึงวันนี้มีกฏหมายแล้วถ้าผู้ดูแลระบบไม่ทำก็เดือนร้อนเหมือนกัน   ….. เนื้อหาใน พรบ.ได้บัญญัติศัพท์ไว้หลายคำมาลองทบทวนกันดูนะครับว่าเข้าใจกันดีแค่ไหน ดังนี้

“ระบบคอมพิวเตอร์” หมายความว่า อุปกรณ์หรือชุดอุปกรณ์ของคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมการทำงานเข้าด้วยกัน โดยได้มีการกำหนดคำสั่ง ชุดคำสั่ง หรือสิ่งอื่นใด และแนวทางปฏิบัติงานให้อุปกรณ์หรือชุดอุปกรณ์ทำหน้าที่ประมวลผลข้อมูลโดยอัตโนมัติ

“ข้อมูลคอมพิวเตอร์” หมายความว่า ข้อมูล ข้อความ คำสั่ง ชุดคำสั่ง หรือสิ่งอื่นใดบรรดาที่อยู่ในระบบคอมพิวเตอร์ในสภาพที่ระบบคอมพิวเตอร์อาจประมวลผลได้ และให้หมายความรวมถึงข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ตามกฎหมายว่าด้วยธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ด้วย

“ข้อมูลจราจรทางคอมพิวเตอร์” หมายความว่า ข้อมูลเกี่ยวกับการติดต่อสื่อสารของระบบคอมพิวเตอร์ ซึ่งแสดงถึงแหล่งกำเนิด ต้นทาง ปลายทาง เส้นทาง เวลา วันที่ ปริมาณ ระยะเวลา ชนิดของบริการ หรืออื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการติดต่อสื่อสารของระบบคอมพิวเตอร์นั้น

“ผู้ให้บริการ” หมายความว่า
(๑) ผู้ให้บริการแก่บุคคลอื่นในการเข้าสู่อินเทอร์เน็ต หรือให้สามารถติดต่อถึงกันโดยประการอื่น โดยผ่านทางระบบคอมพิวเตอร์ ทั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นการให้บริการในนามของตนเอง หรือ ในนามหรือเพื่อประโยชน์ของบุคคลอื่น

(๒) ผู้ให้บริการเก็บรักษาข้อมูลคอมพิวเตอร์เพื่อประโยชน์ของบุคคลอื่น
“ผู้ใช้บริการ” หมายความว่า ผู้ใช้บริการของผู้ให้บริการไม่ว่าต้องเสียค่าใช้บริการหรือไม่ก็ตาม
“พนักงานเจ้าหน้าที่” หมายความว่า ผู้ซึ่งรัฐมนตรีแต่งตั้งให้ปฏิบัติการตามพระราชบัญญัตินี้
“รัฐมนตรี” หมายความว่า รัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้

พอมี พรบ.ฉบับนี้ออกมาบังคับใช้ นอกจากจะต้องเข้าร่วมสัมมนา / ฝึกอบรม แล้ว ต้องต้อนรับบริษัทจำนวนมาก ที่จะเข้ามานำเสนอผลิตภัณฑ์ในการจัดเก็บ log file หรือ ตามที่ พรบ. เรียกว่า “ข้อมูลจราจรทางคอมพิวเตอร์”  เชื่อได้ว่าธุรกิจนี้จะนำเงินงบประมาณของราชการออกไปใช้จ่ายได้เป็นจำนวนมหาศาล  เพราะทุกผลิตภัณฑ์จะต้องใช้เงินอย่างน้อย 1 ล้านบาท  แล้วประเทศไทยมีหน่วยงานราชการกี่แห่ง ที่ต้องมีบริการอินเตอร์เน็ตให้คนในหน่วยงานไว้ใช้งานลองคำนวณคร่าว ๆ ก็เอาจำนวนกรมในแต่ละกระทรวงมาบวกกันแล้ว คูน ด้วย จำนวนเงิน 1 ล้านบาท (เป็นอย่างน้อย) นี่ยังไม่รวมบริษัทใหญ่ ๆ เข้าไปอีก ธุรกิจนี้คงทำเงินรวมได้มหาศาล แต่ก็มีการแข่งขันสูง เพราะบริษัทที่ทำเรื่องความปลอดภัยด้าน IT ก็มีอยู่จำนวนมากเช่นกัน …..

 

 

 

 

 

 

เมษายน 25, 2008 - Posted by | เทคโนโลยี

ยังไม่มีความเห็น

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: